خانه / خبر اسلایدی / سه نکته در مورد سیستم ۲-۱-۳-۴ مورینیو در فینال جام حذفی

سه نکته در مورد سیستم ۲-۱-۳-۴ مورینیو در فینال جام حذفی

انتظارات بر آن بود که با حضور الکسیس و راشفورد در زمین مانند همیشه از سنت ۳-۳-۴ استفاده شود. اما دلیل اصلی این شکست تغییرات عجیب و غریب مورینیو می باشد.

یونایتد فنز – وی با چینش همیشگی می توانست با مشغول ساختن مدافعین در جناحین فضای بیشتری را پشت محوطه برای نفوذ مهره هایی چون پوگبا ایجاد نماید. این اولین فصلیست که مورینیو هیچ جامی را در کارنامه خود ثبت ننمود. به نظر عجیب می آید، خصوصا زمانی که به عملکرد وی در بازی های بزرگ گذشته دقت می کنیم این مساله خیلی بیشتر به چشم می آید. او تحرکات فراوانی در خط حمله ایجاد می کرد و فضاهای بیشتری در عمق منطقه دفاعی حریف فراهم می ساخت. اما در مقابل چلسی چنین اتفاقی رخ نداد، او شاگردان خود را با سیستم ۲-۱-۳-۴ به میدان فرستاد و در تمام طول بازی نیز بر آن پافشاری نمود. تصمیمی خاص از جانب آقای خاص دنیای فوتبال. در ادامه سه نکته اساسی در این باره را بررسی خواهیم نمود:

 

۱- چلسی را متوقف ساخت (تا حدودی)

در تمام صحبت هایی که مورینیو قبل از بازی صورت داده بود همیشه به این موضوع اشاره داشت که آبی ها نمایشی تدافعی ارائه خواهند داد و می توان گفت یکی از دلایلی که از چنین ترکیبی استفاده نمود نیز همین بوده است. اما به نظر می آمد این سیستم بیشتر برای خنثی سازی نیروی هجومی حریف به کار گرفته شده است و آندر هررا سعی بر خارج ساختن هازارد از روند بازی داشت. به طور عمده این وضعیت یکی از بازیکنان را همواره مشغول می سازد چرا که مهره حریف او را در کل زمین به دنبال خود می کشد و در ۲-۱-۳-۴ آن ۱ ( در واقع جسی لینگارد) که آزادی بیشتری دارد در تقویت قوای دفاعی نیز نقش خواهد داشت، در حالی که هدف اصلی از ایجاد این آزادی در این سیستم شرکت در تحرکات هجومی و رهایی از مسئولیت های دفاعی می باشد مانند نقش ایسکو در رئال مادرید، اما مورینیو در زمینه دفاعی از آن استفاده نمود.

 

در واقع بی تاثیر هم نبود و لندنی ها کاری به آن صورت از پیش نبردند و دخیا نیز فشار چندانی را متحمل نشد و تنها مواقعی که هازارد از چنگال هررا رها می شد تحدیداتی صورت می گرفت، آن هم در انتهای بازی زمانی که یونایتد میل بیشتری به حمله نشان می داد. در مجموع تنها ۲ موقعیت خطرناک بر روی دروازه ایجاد شد که یکی از آن ها به دلیل ماجرا های تکراری فیل جونز تبدیل به پنالتی گردید.

 

۲- کار دفاعی برای چلسی آسان شد

بدین ترتیب برنامه های دفاعی طبق نقشه پیش رفت اما در مورد حمله، یونایتد آن رمق همیشگی را نداشت. لینگارد تا عمق خط دفاعی پش می رفت و فرصتی برای جست و خیز معمول در حمله پیدا نمی کرد و زمانی هم که موفق می شد خود را به قوای هجومی ملحق کند با تعداد زیادی مدافع میان خود و دروازه حریف مواجه بود. در حقیقت نمی توان مانند مسی از او توقع داشت تا در موقعیت هایی که به دست می آورد خطری برای سد دفاعی حریف ایجاد نماید. بدتر از آن این بود که یونایتد در مقابل سه هافبک خود تنها دو مهاجم در اختیار داشت و نمی توانست آن طور که باید از عرض زمین استفاده نماید، با این که راشفورد به سمت راست و پس از او نیز مارسیال به چپ گرایش داشت اما این فشار هم زمان صورت نگرفت و اکثر توپ ها به منطقه میانی دفاعی حریف ختم می شد.

سپس چیزی که در مقابل آن ها قرار می گرفت شش مدافع آبی پوش بود، که با وجود کانته می توان آن ها را هفت نفر در نظر گرفت. یونایتد سعی داشت آب را از یک کانال مسدود عبور دهد که در عمل غیر ممکن شد. آنتونیو رودیگر و گری کیهیل نیز عملکرد خوبی داشتند هر چند کار آن ها برای خنثی سازی پاس ها و ارسال های بی کیفیت منچستری ها چندان مشکل نبود.

 

۳- مدافعین یونایتد مناسب ۲-۱-۳-۴ نمی باشند

حقیقت این است که این سیستم می تواند بسیار موثر باشد، رئال مادرید در فصل ۲۰۱۶/۱۷ با همین شرایط لیگ قهرمانان را فتح نمود و یکی از بهترین عملکرد ها را در تاریخ باشگاه به ثبت رساند. مساله اینجاست که علاوه بر تمامی مواردی که اشاره شد شما می بایست از قوای دفاعی برجسته ای برخوردار باشید، آن ها باید کاملا زبر دست باشند چرا که گستردگی حرکت تیم وابسته به آن هاست. این کافی نیست که تنها راه نفوذ حریف را سد کنند، باید تحرک داشته و تا منطقه هجومی نیز پیش بروند، حتی گاهی با مدافعین حریف رو در رو گردند و خود اقدام به موقعیت سازی نمایند. اگر چنین باشد این سیستم بسیار کشنده خواهد بود.

مشکل یونایتد این است که هر دو دفاع کناری، وینگر های بازنشسته هستند و مهمتر این که در مرز ۳۰ سالگی قرار دارند. اشلی یانگ ۳۳ ساله نیز یکی از بهترین فصول خود را تجربه کرد در حالی که پس از دوران فرگوسن به ندرت نمایش قابل قبول ارائه داده بود. آنتونیو والنسیا نیز ۳۲ سال دارد و به نظر می رسد سن او پس از تابستان یک مرتبه ۵ سال افزایش یافت، از یک وینگر سرعتی توانمند تبدیل به یک مدافع عقب نشسته شد که بهترین نفوذ ها و ارسال های او نیز چنگی به دل نمی زد.

در دیدار با چلسی، یانگ همه کار می کرد اما لحظه ای که می بایست از زحمات خود نتیجه بگیرد ناامید کننده ظاهر می شد. او تمام توان فیزیکی خود را برای رسیدن به منطقه جریمه حریف به کار می برد و بارها ویکتور موزز را از پیش رو برداشت اما در ارسال ها هیچ نتیجه ای صورت نداد. باید قبول داشت که تنها برهه درخشش یونایتد ۲۵ دقیقه ای بود که آنتونیو همان آنتونیو ۲۰۱۰ شد، به یک باره مملو از عطش و انگیزه گردید و شیاطین توانستند شرایط بازی را زیر و رو کنند، ولی دیری نپایید که انرژی ماهیچه های پای این کهنه سرباز خاتمه یافت و متقابلا یونایتد.

تمایل مورینیو به کاربرد سیستم ۲-۱-۳-۴ با توجه به اهداف دفاعی قابل درک می باشد اما اگر تصمیم داشته باشد این چینش را برای پیشرفت در فصل آینده و تقابل با تیم های بزرگ به کار گیرد می بایست بر روی مدافعینی در سطح کلاس جهانی سرمایه گزاری کند، مهره های پاره وقت نمی توانند تاثیرگذار باشند، او باید چاره ای بیاندیشد، که اگر چنین شود چه کسی می داند چه اتفاقی خواهد افتاد؟

 

منبع: SQUAWKA

درباره ی علیرضا حسینیان

علیرضا حسینیان
از سال 1998 بعد از جام جهانی علاقمند به یونایتد شدم و به شدت ضد چلسی، لیورپل و بایرن هستم، منتظر روزی ام که پادشاه رونی در مقام سرمربی به صحنه ی تئاتر رویاها بازگردد.

جعبه "همچنین ببینید"

شکل دیگری از معاملات در راه است؛ بازیکن در ازای بازیکن

امروز Gazzetta dello Sport با تیتری بزرگ حکایت از وجود معادلاتی پیچیده ما بین یونایتد …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *